Ευχαριστώ τη φίλη μου την Έλενα για τον τρόπο που τα περιέγραψε , εγώ ακόμη δεν μπορώ να τα περιγράψω..
Δεν ξεκίνησε καλά η μέρα της.
Άλλη μια σεξουαλική παρενόχληση προστέθηκε στην λίστα της, ατελείωτη αυτή η λίστα, πρωί πρωί με κόσμο γύρω της αλλά εντελώς μονή αφού κανείς δεν νοιάζεται. Μια παρενόχληση που την τρόμαξε πολύ. Τόσο, που θα πρέπει να αλλάξει την διαδρομή για το σπίτι της από δω και περά.
Ήταν στην βιβλιοθήκη, μεσημέρι, όταν χτύπησε το κινητό της. Απόκρυψη. Το σήκωσε. Δεν μιλούσε κάνεις. Της ήρθε στο μυαλό αυτό που συνέβη το πρωί. Μετά από κάμποσες κλήσεις σιωπής άρχισαν τα βογγητά, κάποια τσόντα μάλλον.
Το χει ξαναζήσει αυτό.
Θυμήθηκε πριν δυο χρόνια που την έπαιρνε πάλι για μήνες και της έβαζε να ακούει τσόντες. Νόμιζε πως είχε ξεμπερδέψει με αυτόν τον εφιάλτη. Όμως αυτή την φορά, στην τελευταία κλήση που απάντησε εκείνη, της μίλησε. Με βογγητά την ρώτησε «Θέλεις να με ακούσεις να σε πηδάω; Θέλεις να με ακούσεις να χύνω;» και εκείνη βίωσε την πρώτη κρίση πανικού της ζωής της. Ένιωσε πως είναι εκεί μαζί του, θυμήθηκε όλα όσα έχει περάσει, και δεν είναι λίγα, δεν μπορούσε να πάρει ανάσα, ξέρεις πως είναι, σωστά;! Πανικόβλητη με το κινητό της να μην έχει σταματήσει να χτυπά η πιο ψύχραιμη σκέψη της εκείνη την στιγμή ήταν να το βάλει σε λειτουργία πτήσης, να μην το βλέπει να χτυπάει. Μπήκε στο πρώτο κατάστημα που μπορούσε να την εξυπηρετήσει που βρήκε. Μετά από μια όχι και τόσο βοηθητική υπάλληλο κατέληξε να μιλάει στο τηλέφωνο με έναν υπάλληλο που την ενημέρωσε ότι έχει δυο επιλογές, συν ένα γλοιώδες σχόλιο από μέρους του γιατί σε τέτοιο κόσμο ζούμε. Ή να βάλει ρύθμιση στο κινητό της να μην την παίρνουν με απόκρυψη ή να καταγράφονται οι κλήσεις της για 15 μέρες και να κάνουν άρση απορρήτου κτλ κτλ. Προφανώς διάλεξε το πρώτο, δεν μπορούσε να βλέπει το κινητό της να χτυπάει. Έπρεπε να τελειώσει αυτό αμέσως.
Φαινόταν όντως πως για μια ακόμα φορά το είχε αντιμετωπίσει, μόνη της, επιτυχώς. Όμως το βραδύ την πηρέ ένας αριθμός, 6980100990. Χμ.. Τον θυμάται αυτόν τον αριθμό, την είχε ξαναπάρει και τότε. Με ένα απλό γκουγκλαρισμα θα δεις ότι έχει πάρει κι άλλες, παίρνει νεαρές κοπέλες και τις παρενοχλεί τακτικά.
Μην με ρωτήσεις “καλοπροαίρετα” τι θα κάνει εκείνη για αυτό τώρα, γιατί θα γίνω “επιθετική” και “καλοπροαίρετα” κι εγώ θα σε ρωτήσω γιατί δεν πας στο διάολο.
Μπορείς όμως να κάνεις κάτι, να ενημερώσεις τους γύρω σου.
• Αν βγάλουμε τα 52 Σάββατα μας μένουν 313 μέρες. • Αν βγάλουμε και τις 52 Κυριακές μας μένουν 261 μέρες • Οι 48 μέρες του καλοκαιριού παραείναι ζεστές για να διαβάσουμε/ δουλέψουμε, άρα μένουν μόνο 213. • Κοιμόμαστε 8 ώρες τη μέρα, συνεπώς σε ένα χρόνο αυτό σημαίνει 122 μέρες ύπνου. Μας υπολείπονται λοιπόν 91 μέρες. • Αν χαζέψουμε μόνο για μία ώρα κάθε μια από αυτές τις μέρες χάνουμε άλλες 15 μέρες και έτσι μένουμε μόνο με 76 ημέρες ελεύθερες. • Τρώμε 2 ώρες την ημέρα, δηλαδή 35 ημέρες. • Με αυτό τον τρόπο μας μένουν 41 ημέρες ελεύθερες • Αν αφαιρέσουμε όμως τις 35 ημέρες συνολικών διακοπών θα μας μείνουν μονάχα 6 ημέρες. • Κι αν αρρωστήσουμε τις μισές από αυτές μένουν 3 μέρες. • Κι αν βγούμε δυο μέρες μας μένει μόνο ΜΙΑ ΜΕΡΑ. ΕEE μην το χέσουμε τώρα… Ποιος διαβάζει στα γενέθλιά του;;
⚠️ Trigger warning: Σας παρακαλώ μη διαβάσετε το παρακάτω κείμενο αν είστε εύκολα triggered, πρόκειται για το σημείωμα αυτοκτονίας του 27χρονου Kim Jonghyun, Κορεάτη τραγουδιστή και μέλος του συγκροτήματος SHINee, ο οποίος έφυγε από τον κόσμο μόλις πριν μία μέρα. Συνήθως δεν κάνω τέτοια posts και μου ήταν πολύ δύσκολο, δεν ήμουν σίγουρη αν πρέπει να το δημοσιεύσω, αλλά ήθελα να μεταφράσω το κείμενο και να δώσω την ευκαιρία να το διαβάσει όποιος θέλει. Credit στην kimtaem στο Twitter για την αγγλική μετάφραση, πάνω στην οποία στηρίχθηκα. ⚠️
Ήμουν πληγωμένος μέσα μου. Σιγά σιγά η θλίψη με έτρωγε μέχρι που τελικά με κατάπιε ολόκληρο και δεν μπορούσα να τη νικήσω. Μισούσα τον εαυτό μου. Θυμάμαι να κλαίω, αλλά να μην παίρνω απάντηση. Εφόσον δεν μπορώ να πάρω ανάσα, προτιμώ να σταματήσω.
Αναρωτιέμαι ποιος θα είναι υπεύθυνος για μένα. Μόνο εσύ. Ήμουν μόνος. Είναι εύκολο να σταματήσει. Είναι δύσκολο να τελειώσει. Ζούσα με αυτή τη δυσκολία. Ήθελα να τρέξω μακριά. Ναι, είναι αλήθεια. Ήθελα να ξεφύγω απ’ τον εαυτό μου. Να σου εναντιωθώ.
Ρώτησα ποιος είναι και είπα ότι ήμουν εγώ. Το είπα ξανά. Το είπα ξανά. Γιατί δεν μπορούσα απλά να ξεχάσω; Η προσωπικότητά μου φταίει οπότε στην τελική είναι δικό μου λάθος. Ήθελα να μάθω το λόγο μα κανείς άλλος δεν ήξερε. Ούτε εγώ ήξερα. Δεν είμαι καν σίγουρος ότι θα ήξερα αν κάποιος μου το έλεγε. Ρωτούσα γιατί είμαι ζωντανός. Απλά… Απλα… Ο καθένας το κάνει.
Κουράστηκα να ρωτάω γιατί δεν είμαι νεκρός. Ήμουν προβληματισμένος και ανήσυχος. Δεν μπορούσα να μετατρέψω αυτόν τον βαρετό πόνο σε χαρά. Ο πόνος είναι απλά πόνος. Δεν μπορούσα να το κάνω και με πλήγωνε. Γιατί; Γιατί δεν μπορούσε να βγει απ’ το μυαλό μου; Απλά ήθελα να μάθω γιατί πονούσα.
Το ξέρω τώρα. Εγώ είμαι ο λόγος που είμαι σε αυτήν την κατάσταση. Ήταν δικό μου λάθος και δεν μπορούσα να το δω. Ήθελες να το ακούσεις; Όχι. Δεν έκανα τίποτα λάθος. Στην αρχή σκέφτηκα ότι ήταν ευκολότερο να κατηγορώ τον εαυτό μου. Είναι περίεργο που πονούσε τόσο πολύ.
Υπάρχουν εκείνοι που αντιμετώπισαν μεγαλύτερες δυσκολίες και ζουν καλύτερα από μένα. Πιο αδύναμοι άνθρωποι ζουν καλύτερα από μένα. Κάνεις δεν έχει αντιμετωπίσει τόσες δυσκολίες όσες εγώ και κανείς δεν είναι τόσο αδύναμος όσο εγώ. Δεν ήθελα να το πιστέψω. Μου είπαν να συνεχίσω να ζω εκατοντάδες φορές. Δεν ήταν για μένα όμως. Ήταν για σένα.
Σε παρακαλώ μην προσποιείσαι ότι δεν ήξερες. Γιατί το βρίσκεις δύσκολο; Το είπα μερικές φορές. Γιατί είναι δύσκολο; Δε νομίζεις ότι θα γίνει ακόμα δυσκολότερο; Πιο δραματικό; Θα δώσει περισσότερες λεπτομέριες στην ιστορία; Το είπα.
Έχεις κοπεί ποτέ στα δύο; Δεν αφήνει απλά ένα σημάδι. Η δουλειά μου δεν ήταν να κατακτήσω τον κόσμο. Η ζωή μου δεν είναι γνωστή σε αυτόν τον κόσμο. Ήταν τόσο δύσκολο. Το πήρα βαριά, είναι δύσκολο να το ξέρω. Γιατί το επέλεξες;
Είναι αστείο. Είναι απίστευτο το ότι κατάφερα να φτάσω σε αυτό το σημείο. Τι άλλο μπορώ να πω; Σε παρακαλώ πες μου ότι δούλεψα σκληρά, ότι τα πήγα καλά. Ότι έζησα τόσα. Ακόμα κι αν δεν μπορείς να χαμογελάσεις, σε παρακαλώ μη με αφήσεις να φύγω με τύψεις. Πες μου ότι τα πήγα καλά. Ότι δούλεψα σκληρά. Αντίο.
Τα πήγες καλά. Δούλεψες σκληρά. Ελπίζω να είσαι χαρούμενος τώρα. 🌷
Αν εσύ ή κάποιος που ξέρεις δε νιώθει καλά, μίλησε σε κάποιον. Αν δεν μπορείς να μιλήσεις στην οικογένειά σου, οι φίλοι σου είναι εκεί για σένα. Αν όχι οι φίλοι σου, τότε εγώ και άλλοι εκατοντάδες σε αυτό το site. Δεν είσαι ποτέ μόνος.
What if oxygen is poisonous and it just takes 75-100 years to kill us?
My science teacher said he thinks that’s true actually
Yeah this is actually pretty much exactly what is going on. It’s why anti-oxidants are such a big deal.
Bonus fact: oxygen oxidizes stuff in your cells or, in other words, it’s not toxic, just setting you on fire
